नेपाली राजनीतिको आकाशमा फेरि एकपटक ‘विधि, प्रक्रिया र इमानदार कार्यकर्ताको अवमूल्यन’ को पुरानो रोग बल्झिएको छ। पछिल्लो समय प्रमुख राजनीतिक दलहरू र विशेष गरी वामपन्थी वृत्तको केन्द्रीय नेतृत्वमा देखिएका केही ढुलमुले र गैरसंस्थागत गतिविधिहरूले भुइँतहका कार्यकर्तामा गम्भीर निराशा जन्माएको स्पष्ट देखिन्छ। यसै पृष्ठभूमिमा, युवा राजनीतिज्ञ तथा झापाबाट चुनावी मैदानमा होमिनुभएका नेता रन्जित तामाङले सामाजिक सञ्जालमा व्यक्त गर्नुभएको कडा आक्रोशयुक्त टिप्पणी केवल एउटा व्यक्तिगत असन्तुष्टि मात्र होइन, बरु यो पार्टी नेतृत्वको आत्मघाती कार्यशैली विरुद्धको एउटा प्रतिनिधि ‘विद्रोह’ हो।
मा नेता तामाङले नेतृत्वलाई ‘महोदय’ भनेर सम्बोधन गर्दै लेख्नुभएको छ “तपाईको हुर्मत लिने बाहिरकाहरूलाई समेत ‘गणतन्त्रकोसुन्दर फुल‘ देख्ने आँखाले, तपाईका लागि रगत, आँसु, पसिना बगाउनेहरूलाई पुरस्कार स्वरुप ‘काडा करार‘ गर्ने काम नगरौ।” उनको यो भनाइले दलहरूभित्र भित्रिएको गम्भीर वैचारिक र सांगठनिक विचलनको नग्न रूपलाई उजागर गर्दछ। विगतमा पार्टीको अस्तित्व मेटाउन खोज्ने, राजनीतिक हुर्मत लिने बाह्य तत्व वा अवसरवादी शक्तिहरूसँग केन्द्रीय नेतृत्वले सत्ता र शक्तिको मोलमोलाइका लागि हठात् सम्झौता गर्नु तर वर्षौंदेखि आन्दोलनको राप र तापमा खारिएका आफ्नै निष्ठावान् कार्यकर्तालाई ‘काँडा’ सरह पाखा लगाउनु आजको दलीय राजनीतिको सबैभन्दा कुरुप पाटो बनेको छ।
विशेष गरी कम्युनिष्ट पार्टीहरूमा ‘विधि र प्रक्रिया’ लाई संगठनको मेरुदण्ड मानिन्छ। तर, पछिल्लो समय नेतृत्व पंक्तिले संस्थागत निर्णय प्रक्रियालाई उपेक्षा गर्दै संकीर्ण गुटगत स्वार्थ र भित्रे बैठकहरूबाट निर्णय लाद्ने प्रवृत्ति बढाएको छ। तामाङले आफ्नो स्टेटसको अन्त्यमा भन्नुभएको छ “यसरी नानाभाति देउसि भट्याएर हाम्रो राजनीति बन्दैन। बिधि र प्रक्रिया अपनाउ।” यहाँ ‘देउसी भट्याउने’ भन्नाले नीति र सिद्धान्तविहीन राजनीतिक गफगाफ, नेतृत्वको चाकडी, र बाहिरी हल्लाको भरमा गरिने तदर्थवादी निर्णयहरूलाई व्यङ्ग्य गरिएको छ। पार्टीभित्र आन्तरिक लोकतन्त्र, योगदानको कदर र पारदर्शी प्रणालीको ठाउँ जब चाकडी र अवसरवादले लिन्छ, तब इमानदार र जुझारु युवा पुस्ता कि त मौन बस्न बाध्य हुन्छ कि त यसरी सामाजिक सञ्जालमै आक्रोश पोख्ने अवस्थामा पुग्छ।
नेतृत्वले बुझ्नुपर्ने कुरा के हो भने, चुनाव जित्न वा पार्टी बलियो बनाउन सामाजिक सञ्जालका ‘हाइलाइट्स’ वा सम्झौताका ‘देउसी’ हरू पर्याप्त हुँदैनन्। पार्टीको असली शक्ति तिनै कार्यकर्ता हुन् जसले प्रत्येक गाउँ, टोल र कुनामा पार्टीको झण्डा बोकेर रगत र पसिना बगाएका छन्। आफ्नै आधारशिलालाई उपेक्षा गरेर बाहिरी चमकधमक र अल्पकालीन नाफाको पछि लाग्ने नेतृत्वको अदूरदर्शी कदमले अन्ततः संगठनलाई नै धराशायी बनाउँछ।
तसर्थ, नेता रन्जित तामाङको यो भनाइलाई नेतृत्वले केवल एउटा सामाजिक सञ्जालको गुनासोका रूपमा मात्र बुझ्ने गल्ती गर्नु हुँदैन। यसलाई पार्टीभित्र हुर्किँदै गरेको विकृतिका विरुद्धको बेलैको चेतावनी मानिनुपर्छ। अब पनि नेतृत्वले आफ्नो कार्यशैली नसच्याउने, बाहिरियाहरूसँगको अपारदर्शी लेनदेन रोकेर आफ्ना कार्यकर्ताको हुर्मत लिइरहने र विधि-प्रक्रियालाई मिचिरहने हो भने, कार्यकर्ताहरूले नेतृत्वलाई नै ‘काँडा करार’ गरिदिने दिन टाढा छैन। बेलैमा होस आओस्, ‘बिधि र प्रक्रिया’ ब्युँतियोस्।
